Gaan we samen iets drinken?

Er naast kijken gaat moeilijk. Achter een fles van Sipwell zit een schaars geklede dame. Laten we een kat een kat noemen:  ze is bloot.  Ze kijkt ons vragend aan. De vraag die ze wil stellen krijgen we er meteen gratis bij: gaan we samen iets drinken?

Ze bedoelt water, waarschijnlijk.

Een beetje vreemd, maar wel lekker.

Reclamemakend België roept moord en brand en zeg dingen zoals ‘je houdt het niet voor mogelijk‘.

Valt iets voor te zeggen, want het is misschien, eventueel, en eigenlijk toch wel een beetje veel bloot. En niet echt binnen een context die tot bloot noopt.

En is het allemaal niet érg vrouwonvriendelijk?

(De mannelijke versie help verdedigers van het ‘neen’ kamp in ieder geval niet echt vooruit.)

Ongetwijfeld allemaal zeer juist, maar:

Wat als dit werkt?

Wat als Sipwell met deze campagne erin is geslaagd om met een beperkt mediabudget aandacht te trekken én vervolgens, dankzij deze aandacht, nieuwe klanten wist te overtuigen om het water toch maar eens te proberen?

Wat dan?

Blijft het een ’slechte campagne’?

En wat is dan de definitie van een goede campagne?

En ook interessant: hoe moet het verder?

Nog bloter?

Of toch maar iets met een mooie berg en een kabbelende beek?

Of nog bloter in een kabbelende beek? En een leuke woordspeling met ‘nat’?

Of gewoon nog eens iets gaan drinken?

Zin?

Hoge of lage beginprijs?

Een man uit Arizona verkocht na een succesvol lokaal optreden zijn veelgeprezen luchtgitaar voor 5,5 $ op eBay. Voldoende aanleiding om gedragswetenschapper Gillian Ku ertoe aan te zetten één en ander van naderbij te bekijken. Met volgende concrete vraag voor ogen: hoe ga je om met een competitief biedingproces? En meer in het bijzonder: moet je de beginprijs hoog zetten, of net niet?

Als die beginprijs hoog is, zal de potentiële koper geneigd zijn te denken dat het aangeboden voorwerp veel waard is. Alleen blijkt dit in de praktijk meestal niet tot een hogere verkoopprijs te leiden. Conclusie: begin laag. Want dan moedig je meer mensen aan om te bieden. Deze “drukte” geldt als een soort sociaal bewijs dat het hier om een interessant voorwerp gaat, en zet dus nog meer mensen aan om in het biedingsproces te stappen. En tenslotte willen de vroege instappers de tijd en energie die ze al besteed hebben, ten gelde maken. En gaan ze hun biedingen regelmatig bijwerken.

Laag beginnen is dus de boodschap. Er is wel één belangrijke voorwaarde, en dat is de component van de ‘sociale factor’. Als je die motor niet aan de praat krijgt, riskeer je om je aanbod niet aan de straatstenen kwijt te geraken.

When Everybody Zigs, Zag!

Marty Neumeier, die eerder al naam maakte met The Brand Gap, zet in de inleiding van zijn boek al meteen de toon. De meeste auteurs hebben net voldoende ideeën om een artikel te schrijven, en vullen er dan maar een boek mee. Hij doet het naar eigen zeggen net omgekeerd: kort, krachtig en op elke bladzijde een stelling die inspireert. Genoeg materiaal voor een dik boek, samengebald in een (heel) lang artikel…

In een tijd waar je merk gemaakt wordt door de consument (en niet meer door jezelf), waar er nog weinig echte differentiatie te bespeuren is en waar instant connectivity zorgt voor haast onhoudbare multi-tasking & information overload – in zo’n tijden van ’sneller’ en ‘meer’ schieten de traditionele marketingtechnieken hopeloos te kort. Ze zijn immers gebaseerd op een one-way zender principe, terwijl mensen niet meer willen luisteren (of lezen, of kijken). Ze willen een open dialoog, interactie, conversatie. En wat is onze reactie? Nog meer TV spots, radio commercials, advertenties – als ze niet horen willen, zullen wij dan maar harder roepen!

Werkt dus niet. Wat nu? Gelukkig heeft Marty een antwoord. En gelukkig is dat simpel: find your Zag. En die Zag is alleen een goede Zag indien hij focus heeft, differentiërend is, inspeelt op een trend en gebracht wordt via ‘compelling content & engaging stories’. Meer moet dat niet zijn. Er is echter één probleem: het menselijk perceptiemechanisme is er op gericht om de dingen te zien die er zijn. Niet om op te merken wat er niet is. Nochtans is de zoektocht naar die ‘white space’ – hoor ik daar iemand ‘blue ocean’ roepen? – het geheim van Zagging.

Om hier uit te geraken, formuleert Neumeier 17 vragen…

1. Who are you?
2. What do you do?
3. What’s your vision?
4. What wave are you riding?
5. Who shares the brandscape?
6. What makes you the ‘only’?
7. What should you add or substract?
8. Who loves you?
9. Who’s the enemy?
10. What do they call you?
11. How do you explain yourself?
12. How do you spread the word?
13. How do people engage with you?
14. What do they experience?
15. How do you earn your loyalty?
16. How do you extend your success?
17. How do you protect your portfolio?

Die helpen bij het duidelijk definiëren van je eigen sterkte (focus), bij het schetsen van de competitieve omgeving en jouw differentiërende rol daarin (”Our xxx is the only yyy that zzz“), bij de zoektocht naar het juiste doelgroepsegment en tenslotte bij het ontwikkelen van de juiste interactieve communicatie-aanpak.

En dan is het jouw beurt.
Want de specifieke antwoorden voor jouw merk of organisatie vind je natuurlijk niet. Maar het boek doet wel voortdurend ideeën opborrelen, zet je gedachten op scherp. Daarom geef ik je nog graag mijn gebruiksaanwijzing mee: reserveer een weekend in een rustig hotelletje aan zee (De Haan lijkt me aangewezen) – ga daar alleen naartoe, alleen met Zag – neem 5 blanco A4 bladen mee, en een stiftje dat makkelijk schrijft – installeer je met een tas koffie, of later op de avond een glas wijn, op een zonnig terrasje – lees, denk en schrijf. Zondagavond rij je blij, geïnspireerd en met een schat aan plannen terug naar huis. Simpel.

Generation X: De Verloren Generatie

De generatie waartoe ik behoor (geboren tussen ‘67 en ‘77), noemt men wel eens ‘losers’. Het zijn de Baby Boomers, de vijftigers, die ons dit ‘label’ opgeplakt hebben. Maar ‘mijn’ generatie neemt langzamerhand de macht over, want ‘zij’ gaan nu op pensioen.

Hoe zal de wereld er uitzien met ons, ‘losers’, aan de macht? Dat is het uitgangspunt van een interationaal onderzoek dat Proximity Worldwide voert. De lokale Vrienden van Strategie, droegen een grote steen bij tot dit internationale onderzoek.

Eigentijds etnografisch onderzoek
De originele onderzoeksmaterie (veel onderzoek focust momenteel op jongeren of op medioren / senioren) en de onderzoeksmethode maken dit project bijzonder én eigentijds. We kozen immers voor zogenaamd ‘etnografisch onderzoek’. Dit betekent dat we bij respondenten hun ‘leven zoals het is’ op film vastleggen. Daarna voeren we een diepte-interview waarin we peilen naar het ‘waarom’ van de gefilmde acties. Op deze manier leggen de Gen X’ers zelf hun specifieke ‘beliefs’ en ‘behaviours’ in woord en beeld bloot.

Met deze ‘insights’ kunnen we de gevolgen inschatten voor communicatiestrategieën van merken die deze doelgroep beogen. Deze doelgroep is namelijk bijzonder aantrekkelijk voor vele merken: de grootverdieners (Gen X’ers komen in managementposities terecht) en als ouders (velen onder hen hebben thuis kinderen). Denken we bvb. aan banken, automerken of retailers.

Thought Leadership
Het onderzoek hoort thuis in het rijtje van internationale onderzoeken zoals ‘Rituals’, ‘Wireless Works’, ‘It’s life Jim’, … waarmee we ons ‘Thought Leadership’ kunnen etaleren.

Groundswell – Na De Hoogmis

Een beeld uit “De Witte” van Ernest Claes.
Het kerkplein is stoffig, net na de zondagse hoogmis. Mensen staan te praten. Notabelen onder elkaar. Over politiek. Over geld. Over vrouwen. Wat verderop het plebs. Over het paard van Jef, dat Louis morgen zou willen gebruiken om zijn land te ploegen. Over de zoon van Marcel, die deze namiddag een redelijke kans maakt om de kermiskoers te winnen. En over vrouwen.

En dan vandaag.
Het kerkplein is leeg – maar mensen blijven praten. Luisteren. Beïnvloeden. Participeren. Het kerkplein is nu online. Technologie wordt gebruikt om met elkaar in contact te komen, om informatie uit te wisselen, om mekaar te helpen.
De conversaties worden niet meer gestuurd door bedrijven (die hun producten en diensten aanprijzen), media (die niet altijd objectief gatekeeper spelen), politieke leiders (die liefst alleen hun goede zijde tonen), …

Het is terug zoals op het kerkplein. Er wordt geluisterd naar interessante verhalen. Met pikante details. Er wordt gediscussieerd. Er worden dingen uitgewisseld, gekocht, verkocht. Er wordt al eens gevochten. Voor een vrouw.

Als de pastoor buitenkomt, ziet hij blogs, podcasts, user generated content, social networks, wikis, forums, … En vele miljoenen users die actief zijn. Hoe actief? De Social Technology ladder brengt hier orde in. Er zijn nog steeds inactieven, maar het gros situeert zich tussen Spectators en Creators. Een nieuw item dat steeds belangrijker zal worden bij segmentaties en touchpoint planning. Want als je resultaatgericht wil communiceren, begint ook in de groundswell alles bij een goede doelgroepbepaling.

POST is het model, de P staat voor People. Voor wat zijn ze al klaar, hoe gaan ze zich engageren? De O vraagt om na te denken over de Objectives: luisteren, spreken, energizen, ondersteunen, integreren. Eens je bepaald hebt wat je wil bereiken bij wie (waar hebben we dat nog gehoord?), is het tijd voor de S van Strategy. Wat ga je doen, hoe pak je het aan? En welke Technology (T) ga je daarvoor inschakelen?

De manier van koken is dus weinig veranderd, maar de ingrediënten smaken een heel stuk pikanter. Lees de Groundswell van Charlene Li. Rap!

Tribes – Over Goede Ideeën & Enthousiaste Leiders

Eén ding is zeker: dit boek leest niet meteen gemakkelijk. Je zoekt naar een redenering, een logische opbouw. En wat je vindt is een aaneenschakeling van korte statements – zeg maar: 200 blog posts met een cover rond. Maar gaandeweg begint het wel amusant te worden. Zeker als de boodschap enigszins vorm begint te krijgen. Nu, een grote boodschap mag je niet verwachten (Seth Godin pleegde ooit de semi klassieker Permission Marketing, maar is uiteindelijk ook wel Amerikaan). Samenvattend, in een paar (Engelse) woorden: mensen zoeken ‘connections’, ‘belonging’ is belangrijk voor onze soort. We willen ons scharen achter een leider, iemand met een straf idee. Plus: iemand die dat goed kan verkopen. Story telling, heet dat. Met aan het einde een engagerende Call to Action – we willen immers weten wat van ons verwacht wordt.

Wat Godin bij de lezer wil bereiken, is duidelijk. Wees niet te bescheiden. Als je een prachtig idee hebt, vertel het gepassioneerd aan iedereen. Dat kan nu beter dan vroeger – sociale netwerken, weet u wel. Technologie maakt nieuwe en krachtige sociale bewegingen mogelijk. En iedereen kan die leiden, richting geven. U dus ook.

En als u dat niet wil, of denkt dat u dat niet kunt: geen nood. Wordt dan volger. Dat is ook nuttig, want geen tribe zonder enthousiaste volgers. En nog belangrijker: zonder tribes geen verandering. Onze organisatievormen richten zich immers vooral op de status quo. Doe wat je altijd al deed, verkoop wat je altijd al verkocht. En dan nog liefst op exact dezelfde manier als gisteren, eergisteren en de dag voordien. Maar met Tribes is dat nu gelukkig allemaal verleden tijd. Iedereen kan een Messias, of toch minstens een missionaris worden. En heroïsch aan de weg timmeren.

Ik weet het. Dit stukje is al even staccato als het boek. Het voordeel is dat je bovenstaande in 3 minuten gelezen hebt – voor het boek heb je een kleine 3 uur nodig.

Een goede tijdsinvestering? Bwa, is de Story lezen bij de kapper een goede tijdsinvestering? Hangt ervan af naar wat u op zoek bent. Als u een stevig onderbouwd verhaal wil, vindt u dat deze keer niet bij Seth Godin. Dan toch maar de Story. Daar staan overigens ook mooiere foto’s in.